Millionaire – Paradisiac

Posted at 28 juli 2005 // muzikaal

afbeelding

Na hun optreden op Werchter wist ik het zeker: Paradisiac van Millionaire moest en zou ik kopen! Vorige week eindelijk nog eens de tijd gehad om naar Bilbo in Antwerpen af te zakken, en nu steekt de CD al een week in de CD speler van m’n wagen! Tijd voor een korte bespreking …

Wat bij een eerste luisterbeurt opvalt, is dat de de gitaren luid staan en de elektronica naar de achtergrond verschoven is – er zit nog wel wat elektronica in, maar op deze plaat wordt ze gebruikt om effecten op stemmen, gitaren, … te zetten, niet om nummers mee op te bouwen. De invloed van producer Josh Homme?

De eerste vier nummers van de plaat zetten al meteen de toon: I’m On A High (met Mauro Pawlowski, en nog het meest poppy nummer van de plaat – alhoewel, poppy: I was at an all time low … zingt Tim Vanhamel) wordt op gang getrokken door een monotone drum, maar ontaardt al gauw in een orgie van riffs en wilde elektronische klanken. A Lust Unmatched raast voorbij aan een verwoestend tempo op een rollende bas, de gitaren huilen erdoorheen. For A Maid is hyperkinetische rock, en sluit misschien nog het meest aan bij de vorige plaat, Outside The Simian Flock. Streetlife Cherry is vintage stonerrock, maar dan van Belgische makelij!

Veel rust wordt ons op de plaat niet gegund: het donkere Rise And Fall en het mooie Ballad of Pure Thought zijn de enige twee rustpunten. Tussenin staan nog twee woeste rockers: Alpha Male, met drums als een mokerhamer, en Love Is A Sickness.

Nog drie nummers te gaan … maar Millionaire laat z’n publiek niet indommelen! We Don’t Live There Anymore begint met een dreigende bas, en even later spuiten de gitaren en de keyboards een ongelofelijke maar heerlijke herrie door de boxen! Maar het kan nog extremer: Wake Up The Children is de vettigste punk die ik in jaren gehoord heb (jub van Humo vergeleek dit nummer terecht met Territorial Pissings van Nirvana). Wat ik van afsluiter A Face That Doesn’t Fit moet maken … weet ik nog niet :-) De stilte die dan volgt doet deugd, maar ‘t is nog niet gedaan: na zes minuten volgt er nog een verborgen bonus track, het wachten (of voor de ongeduldigen: doorspoelen) waard.

Tot nu toe – en wat mij betreft – de plaat van ‘t jaar!


Labels : , ,

Vind je dit bericht interessant? Plaats dan jouw reactie of schrijf je in op de RSS feed.

Reactie Plaatsen