Coldplay in ‘t Sportpaleis

Posted at 27 oktober 2005 // muzikaal

Gisteren naar Coldplay gaan kijken en luisteren in ‘t Antwerpse Sportpaleis. Via de radio werd ons gevraagd op linkeroever te parkeren, aangezien je op de parkeerplaatsen in de straten rond het Sportpaleis een parkeerkaart moet gebruiken, die je dan elk uur moet gaan bijstellen. ‘t Was een goede tip: geen file-leed, onmiddellijk parking en met de tram ben je op 10 minuutjes in ‘t sportpaleis. Alleen de terugreis was minder leuk – als haringen in een ton in een veel te kleine tram … maar toch vlot weggeraakt.

Goldfrapp mocht opwarmen: ‘k ken deze dame alleen maar van enkele kleine radiohitjes, maar ‘k kon haar electro-pop wel best smaken, alleen ging haar concert volledig verloren in het voor haar veel te grote Sportpaleis.

Coldplay dan … om 21.50 gingen de zaallichten uit, het publiek werd licht hysterisch, en de intro van Square One – tevens ook de opener van X&Y – rolde uit de speakers: niet evident om mee te starten, het duurt even vooraleer de song losbarst, en het beste deel zit op ‘t einde: Chris Martin die met hoge stem, enkel begeleid door een akoestische gitaar, het nummer laat uitdoven … Wat meteen opviel: Chris Martin was uitstekend bij stem!

Politik – (niet?) toevallig ook de opener van A Rush of Blood … – volgde, en dat nummer heeft ook al (niet?) toevallig zo’n prachtige outro. Met Yellow, één van hun eerste hitjes, begeleid door enkele grote gele ballonnen die uit de nok van ‘t Sportpaleis vielen, en Speed of Sound, een recente hit, werd het publiek pas echt meegezogen in ‘t spektakel.

Het middenluik bestond uit X&Y, helaas één van hun mindere nummers, maar dat werd meteen goed gemaakt door God Put a Smile Upon Your Face, waarop How You See The World, een hidden track op de Japanse uitgave van X&Y (?), volgde. Het U2-achtige (ja, die naam moest eens vallen …) White Shadows, weeral met zo’n fantastische, dromerige outro, was een hoogtepunt, meteen gevolgd door nog eentje: een sobere, ingetogen versie van The Scientist, dat Chris Martin afsloot door “ik-doe-ooh-en-jullie-oohen-terug” met het publiek te spelen.

Dan dacht ik even dat ze volledig de verkeerde kant opgingen: een akoestisch luik, godbetert, met de vier Coldplay-ers gezellig dicht bij elkaar! Het werd aarzelend ingezet met Till Kigdom Come, de afsluiter van X&Y die ze schreven voor Johnny Cash … het publiek volgde niet meteen maar halverwege het nummer – wanneer de tekst “the drummer begins to drum” eraan komt, begon Chris Martin wat te dollen met … inderdaad, de drummer :-) Die drummer – de beste van de wereld, na Phill Collins misschien – moest en zou meezingen, en de tekst werd dan ook: “the drummer begins to sing” ;-) Aan Till Kigdom Come werd Ring of Fire van Johnny Cash gebreeën, wat bij slechts de helft van ‘t publiek een belletje deed rinkelen. Het akoestische luik duurde gelukkig niet al te lang, want bij Don’t Panic, nochtans een mooi nummer, verslapte de aandacht weer …

Dan was het tijd voor de finale – en wat voor één: het concert werd na een dik uur afgesloten door een verpletterende en met veel overtuiging gebrachte versie van Clocks en Talk – een van m’n favoriete tracks op X&Y – waarin Chris Martin z’n fans aanspoorde om allemaal tegelijkertijd een foto te nemen van iemand die ze graag zien – wat in theorie een lichtspektakel van cameraflitsen zou moeten opleveren, maar in werkelijkheid zijn effect wel wat miste :-)

Het publiek riep natuurlijk om meer … lang moesten ze niet aandringen: na enkele minuten werd met Swallowed in the Sea de bisronde ingezet, waarna Coldplay de tijd rijp achtte voor het ultieme meezingmoment, In My Place genaamd – Chris Martin vergat de fans op de achterste rijen niet, en ging ze groeten! Onder het motto save the best for last stuurde Coldplay ons naar huis met het magische Fix You, eerst vals ingezet en onderbroken door Chris Martin, maar na de herkansing prachtig gezongen door de vier Coldplay-leden samen – die alle vier mooi in beeld werden gebracht – en natuurlijk ook meegezongen door het voltallige publiek! Chris Martin gaf de camera nog een kus, het applaus duurde nog enkele minuten … maar de zaallichten gingen aan.

Conclusie: een sterk concert van een goede band. Origineel, vernieuwend en hip zijn ze niet, nee: ze zijn gewoon goed (en dat is ook al wat!), en doen wat ze doen met overtuiging en plezier. Verwaand en arrogant zijn ze gelukkig niet geworden: geen vuurwerk, geen hoge podiumtrappen, geen vliegende bollen waaruit plots bandleden opduiken. Neen: de muziek komt op de eerste plaats, en die wordt begeleid door een sobere, maar wel mooie en zeer effectieve lichtshow. Misschien toch enkele minpuntjes: ik zie Chris Martin het liefst bezig met een gitaar in de hand, of nog liever achter z’n piano – dat rondtollen en op de knieën vallen wanneer hij geen instrument bespeelt, past hem niet. Het akoestische luik breekt het concert een beetje, daar is nog wat werk aan. En het mocht wat langer duren: geen Green Eyes (had perfect bij de akoestische set gekund), niet de rocker Low, ook niet de prachtige ballad What If, en ook geen Trouble … jammer, maar ‘t zal voor een volgende keer zijn, zeker? En ja, het Sportpaleis is natuurlijk een echoënde en ongezellige locatie, maar het geluid was meer dan OK op het middenplein, en Coldplay slaagde er goed in die ongezelligheid te doen vergeten …

Veel bekende gezichten gezien, overigens: op de tram zaten de zanger en gitarist van Arid (hoe zou het daar mee zijn?), in de foyer liep Serge Simonart rond, tijdens het concert van Goldfrapp dacht ‘k even Jan Verheyen en zijn broer gezien te hebben, maar ‘t bleken gewoon twee look-a-likes te zijn, en na ‘t concert zag ‘k Regi, Gene Thomas en – jawel, maar helaas zonder de roze kleedjes – de rosse en de zwarte van K3 in de tribune zitten.

Hier kan je de mening van andere concertgangers lezen, en op vrtnieuws.net vind je wat foto’s en een filmpje. Heel vreemd: onmiddellijk na het concert kon je in een speciale editie van Het Nieuwsblad al lezen hoe het geweest was …

Zondag nog naar The White Stripes. Ben benieuwd …

Update: De Standaard nam iets meer tijd om het concert te laten bezinken dan Het Nieuwsblad en publiceerde vandaag pas een bespreking op hun website.


Labels : , , ,

Vind je dit bericht interessant? Plaats dan jouw reactie of schrijf je in op de RSS feed.

Reactie Plaatsen