Rock Werchter – Dag 3
Zaterdag moest een lang hoogtepunt worden voor alle liefhebbers van hippe rock en coole pop, afgesloten door de godfathers van de nieuwe generatie Belgische rockers!
Als vreemde eend in de bijt mocht Arsenal voor mij de spits afbijten – het gehuil van Wolfmother kon mij niet uit m’n bed lokken … Arsenal was zeker niet slecht, hun muziek paste goed bij de tropische hitte, maar de mainstage leek net iets te groot voor hen.
De jonkies van Arctic Monkeys mochten de echte aftrap geven: hun debuutalbum is verre van slecht, maar wat ongelijk van niveau … Live komen ze echter een stuk sterker uit de hoek: het schuurde en botste maar vooral: het rockte! En de zanger keek lekker arrogant de wei in 
Kaiser Chiefs brachten met veel energie fijnzinnige en vrolijke poprock, speelden enkele goed in het oor liggende nieuwe nummers, en entertainden de weide met ad fundums, mexican waves en zitten-en-weer-springen … Dolle pret 
Jack White moet bij The Raconteurs de rol van frontman delen met Brendan Benson, maar vindt dat blijkbaar helemaal niet erg: samen deden ze ons wegdromen naar de lang vervlogen seventies: zachte ballads, woeste rockers en enkele goed gekozen covers … The Raconteurs is niet zomaar een hobbygroepje!
Franz Ferdinand mocht bij z’n tweede passage al meteen een hoge stek op de mainstage inpalmen en deed dat met veel plezier, al klonk alles wat minder scherp dan bij hun eerste concert op Werchter … en de nummers van de nieuwe plaat komen naast die van het debuutalbum toch wat minder uit de verf … maar, u hoort mij niet klagen: met aanstekelijke rock kan men mij altijd een plezier doen
Placebo nam een groot risico: veel ballads, enkele publieksfavorieten in een ander jasje, en de grootste hits bleven in de kast! Jammer dat Placebo nooit echt hele sterke ballads heeft kunnen voorleggen, en dat was op Werchter dit jaar niet anders. Nog jammerder dat Brian en die lange rare bassist niet weten dat onze noorderburen goed vertegenwoordigd zijn op Werchter en tijdens concerten gewoon blijven doorlullen Lef hebben ze zeker, alleen was dit concert niet echt geschikt voor een festivalweide die leeft op bier, braadworsten en friet
dEUS mocht al dit buitenlands geweld aan zich vooraf laten gaan, en terecht: dEUS was de coolste en strakst spelende band van de dag, had z’n sterkste songs meegebracht, en met Mauro Pawlowski en Alan Gevaert z’n sterkste line-up ooit. Bovendien gaan ze ook al vele jaren langer mee dan hun voorgangers zullen meegaan, maar bovenal: geen enkel nummer werd deze vierdaagse harder meegezongen dan Suds en Soda – dEUS is zoals seks: ‘t wordt beter met de jaren!
Een lang hoogtepunt, deze zaterdag. En de Marquee waar lag die ook weer
Vind je dit bericht interessant? Plaats dan jouw reactie of schrijf je in op de RSS feed.
![[ RSS ]](http://weblog.den-beire.be/images/logos/rss.gif)
![[ Last FM ]](http://weblog.den-beire.be/images/logos/lastfm.png)
