De onsterfelijkheid nabij …
Veertien lange jaren moesten we er op wachten … maar drie dagen geleden was het eindelijk zover: Pearl Jam gaf z’n eerste concert op Belgische bodem, in het Antwerpse Sportpaleis.
En het was er eentje om niet snel te vergeten …
Ten eerste is Pearl Jam gewoon een band met een dijk van een livereputatie: met de regelmaat van de klok brengen ze live CD’s en DVD’s uit, sinds enige tijd kan je zo goed als elk concert van hun site naar je PC halen, ze spelen concerten die minstens twee uur duren, en jagen er nooit twee maal achter elkaar dezelfde setlist door! In Antwerpen stelden ze zeker niet teleur: twee en vijftien minuten duurde het concert! Meteen ook het langste concert dat ik ooit bijwoonde …
Komt daar nog bij dat Pearl Jam een redelijk mythische status heeft gekregen in België, na twee mislukte passage (1992 en 2000) op Rock Werchter. Pearl Jam werd zo iets onbereikbaar, rockgoden tot wie je elke dag zo goed als tevergeefs een gebedje kon richten om toch maar eens langs ons kleine landje te komen. Geen wonder dat de 17.000 kaartjes op een goede twee uur :-O de deur uit vlogen!
En tenslotte: na veertien jaar is Pearl Jam voor veel fans, zeker voor diegene die mijn gezegende leeftijd hebben bereikt, iets nostalgisch, melancholisch zelfs, geworden: Pearl Jam vormt samen met Smashing Pumpkins, Nirvana and Rage Against The Machine (gelukkig is m’n muzikale smaak nu toch wat breder geworden 
) de soundtrack bij m’n late puberjaren – voor mij toch een leuke tijd! Veel tieners zag je dan ook niet in het Antwerpse Sportpaleis: de gemiddelde leeftijd zal wel ergens tussen 25 tot 35 jaar gelegen hebben …
Hoogtepunten? Wel, niet rekening houdend met het feit dat het eigenlijk een meer dan twee uur durend hoogtepunt was …
- het publiek, dat volledig uit z’n dak ging, en alle strofes meezong alsof de wereldvrede ervan afhing – nog nooit gezien/gehoord :-O
- een intens gespeeld Present Tense, dat het hele Sportpaleis even de krop in de keel gaf
- Eddie Vedder, die duidelijk in een opperbeste stemming was , en die tijdens Alive, meegebruld door het publiek, nog eens op de speakers klautert
- de tien-minuten-durende versie van Even Flow, met heerlijke solo’s van Mike McCready en Matt Cameron
- het publiek dat Black verder zette, en Eddie Vedder die even niet wist wat hem overkwam, en de zang van de eerste strofe van BetterMan dan maar aan z’n fans overliet
- Hungerstrike, maar zelden op de setlist, in een duet met Andrew Stockdale van Wolfmother
De setlist: Interstellar Overdrive, Corduroy, Animal, Hail Hail, World Wide Suicide, Severed Hand, Not For You (Modern Girl), In Hiding, Unemployable, Given To Fly, Even Flow, Present Tense, Do The Evolution, Big Wave, Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town, Jeremy, Why Go. Bisronde 1: Soon Forget, Black, Better Man, Crazy Mary, Comatose, Alive. Bisronde 2: Indifference, Hunger Strike, Baba O’Riley, Yellow Ledbetter.
Anderen hun mening: Cutting Edge – goddeau.com – Go For Music.
Conclusie: het eerste concert dat ik bijwoonde waar ik het gevoel kreeg iets onsterfelijk te mogen aanschouwen en -horen … jammer dat ze Immortality niet speelden … Maar goed, da’s misschien iets voor volgend jaar, wat ze aan ‘t eind beloofden
Update 1: bij de foto-albums staat nu een reeksje met foto’s van het concert – niet door mij gemaakt, maar overgenomen van op Pearl Jams website.
Update 2: vanaf vandaag 8 september 2006 kan je het eerste Belgische concert van Pearl Jam van hun website halen!
Vind je dit bericht interessant? Plaats dan jouw reactie of schrijf je in op de RSS feed.
![[ RSS ]](http://weblog.den-beire.be/images/logos/rss.gif)
![[ Last FM ]](http://weblog.den-beire.be/images/logos/lastfm.png)
