Den beire @ Rock Werchter 2007 – dag 1

Posted at 5 juli 2007 // muzikaal

afbeelding

Donderdagochtend, onmenselijk vroeg (= 7.00), vertrok ik met een hele bende ouwe rotten in het festivalvak (gemiddelde leeftijd 27.6 jaar ) naar het jaarlijkse rockfestijn te Werchter. Dit jaar slechts drie dagen … zaterdagnacht zou ik alweer naar huis keren om aan m’n ouderlijke verplichtingen te voldoen … ;-)

Zo onmenselijk vroeg te vertrekken heeft natuurlijk wel één voordeel: zonder file naar Werchter gereden, onmiddellijk de parking opgereden, dicht bij camping A3, op die camping ook nog een ruim en goed plaatsje gevonden en de tentjes op ‘t gemak opgesteld! En na dat alles was het nog maar 10.00 … en konden we pintjes drinken en van het zonnetje, dat af en toe door de wolken brak, genieten. 8-)

Gezien een hele middag pintjes drinken wel best plezant is, maar je toch wel eens wat actie wil zien, stonden we om 17.00 al voor ‘t hoofdpodium … helaas stond Billy Talent (what’s in a name) op dat podium! Zornik bracht een klein beetje beterschap, maar hoe je het ook draait of keert, Zornik kan me nooit echt lang boeien en blijft derderangs Muse … Wel knap dat een zieke Koen Buyse op het podium stond alsof er niets aan de hand was!

Ik had ‘t niet anders verwacht, maar na deze teleurstellende start ben ‘k nog wat vrienden gaan oppikken, en was ik terug op de weide om bij Marilyn Manson het geluid nog te horen uitvallen, en om mij naar de Marquee te begeven, waar de Beastie Boys vreemd genoeg zouden spelen … naar ‘t schijnt op eigen verzoek, maar toch: een spijtige programmatiefout. De Marquee ben ik nooit binnen geraakt, maar ook rondom de tent was het duwen of geduwd worden, trekken of neergetrokken worden … taferelen die een festival als Rock Werchter onwaardig zijn. Ondanks het feit dat de Beastie Boys het optreden enkele malen stillegden om de druk wat van de ketel te nemen, kwam er geen beterschap … :-( Na een half uur hielden we het dan ook voor bekeken, en zagen we op ‘t hoofdpodium de Ijslandse bitch (want elfje mogen we niet meer zeggen ;-) ) Björk haar redelijk geflipte en wat afstandelijke show afsluiten. De man met ‘t fluo-electromagnetische-blokjes-mengpaneel was wél fascinerend. ‘k Vraag me nog steeds af of we er iets van gemerkt hebben in de geluidsmix …

De reden waarom de grote massa naar die donderdag naar de weide was afgezakt – en dat geldt niet in het minst voor den beire – was Muse … een enorme massa rond. Of het de moeite waard was? Amai eens niet! Alle hits en crowd pleasers passeerden de revue, en Muse maakte z’n reputatie van beste liveband ter wereld helemaal waar: de indrukwekkende en perfecte wall-of-sound werd naadloos aangevuld met een adembenemende wall-of-light. Matthew Bellamy bespeelt ‘t publiek ook subtieler dan de meeste bands, en met datgene waar ‘t om draait – zijn muziek: geen klappen in de handjes, stampen met de voetjes, maar de mensenzee laten smeken en joelen voor de huilende gitaarsolo die volgt en met pretoogjes een gemene riff aankondigen. Hoogtepunten: een magistrale versie van Sunburn en een loeiharde uitvoering van Stockholm Syndrome in de bis! Enige minpunt, misschien: begint ‘t allemaal niet wat routineus te worden? Wat mij betreft mogen ze nu eventjes op welverdiende rust gaan, om na te denken hoe ze de successen die ze de laatste jaren geboekt hebben, zullen verderzetten en wie weet wel overtreffen!

Lees ook m’n verslag van dag 2 en dag 3.


Labels : , , ,

Vind je dit bericht interessant? Plaats dan jouw reactie of schrijf je in op de RSS feed.

Reactie Plaatsen