Den beire @ Rock Werchter 2007 – dag 3

Posted at 7 juli 2007 // muzikaal

afbeelding

De derde dag was meteen ook m’n laatste dag, en ik kreeg gezelschap van m’n vriendin V. … dus enige moeite om Razorlight kon ik nog wel opbrengen – en dat heb ik mij niet beklaagd: origineel is het allemaal niet, en de strakke witte broek en blote torso zijn duidelijk op het vrouwelijke gedeelte van het publiek gericht … maar toch, als je een song als In America kan schrijven én dan ook nog eens feilloos voor een massa kan brengen, scoor je goede punten bij den beire! ;-)

Hopelijk neemt Amy Winehouse snel een overdosis, dan zijn wij van haar kinderachtige (20 minuten te laat ten tonele verschijnen) en ongeïnteresseerde houding verlost, en kan haar begeleidingsband, die wel druipt van ‘t enthousiasme, nieuwe en betere wegen inslaan. Meer valt er niet over te zeggen …

De songs van Snow Patrol vind ik meestal maar middelmatig: ‘t is altijd reiken naar ‘t topniveau (U2, Coldplay) maar d’r net niet raken … deze beschrijving past ook perfect voor hun passage op ‘t hoofdpodium: slecht, maar al beter gezien, ondanks het enthousiasme van deze sympathieke band.

De voorbije twee dagen had ‘k nauwelijks de Marquee langs de binnenzijde gezien, dus werd ‘t nu wel eens tijd om daar werk van te maken: Goose liet de tent al vanaf de eerste noten ontploffen, en toen ze drie kwartier het podium verlieten was ‘t aan ‘t regenen in de Marquee! Vette synths, stevige beats en luide gitaren: meer heeft een festivalganger niet nodig om uit z’n dak te gaan. Arno was weer geweldig – d’r stond haar op, en ‘t waren van die lange – en haalde alweer al z’n truucjes boven: hij switchte tussen vuile rock, zeemzoeterig chanson en zware blues, hij martelde de cymbalen tijdens Bathroom Singer en liet op ‘t eind de tent en de massa vér daarbuiten meebrullen met Oh La La La, Putain Putain en Les Filles du Bord de Mer. Uitstekend sfeertje dus, maar het was gitarist Geoffrey Burton die ‘t memorabel maakte: wat die op Werchter allemaal in z’n gitaar perste en d’r weer uit liet knallen grensde aan ‘t ongelooflijke! Arno zorgde bij daglicht reeds voor ‘t hoogtepunt van de derde dag!

Door Goose en Arno in een goede stemming gebracht, vergezelde ik V. naar ‘t hoofdpodium, waar Keane voor een ware kampvuursfeer zorgde, en de weide Werchter tot hun officieel achtergrondkoor kroonde … allemaal wel mooi en leuk, maar lang blijft ‘t niet hangen, en bovendien vraagt een mens zich al eens af wat er nu allemaal live gebracht wordt, en wat er allemaal op band of door iemand in de coulissen wordt afgespeeld …

Een festival als Rock Werchter afsluiten doe je voor het hoofdpodium, dus de verscheurende keuze tussen LCD Soundsystem en The Chemical Brothers was snel gemaakt … de chemische broertjes speelden de weide van Werchter al plat toen ik nog een tiener was, en zo vele jaren later ;-) krijgen ze nog steeds meer dan de helft van ‘t publiek aan ‘t dansen! 8-) Voor een unieke live ervaring moet je niet bij hen zijn, maar ‘t was weer een fijn feestje met chemical beats en leuke visuals!

Tot zover m’n Rock Werchter … na de Chemical Brothers doodmoe maar uiterst tevreden huiswaarts gekeerd, en heerlijk geslapen in een écht bed :-) en – in deze volgorde – gedroomd van …

  1. Queens of The Stone Age, omdat ze de smerigste, ruigste en gevaarlijkste band van het weekend waren, vermengd met Arno – Geoff Burton op gitaar en Arno op cimbalen bij QOTSA, een natte droom!
  2. Pearl Jam, vanwege hun passie!
  3. Muse, vanwege de perfectie!

Lees ook m’n verslag van dag 1 en dag 2.


Labels : , , ,

Vind je dit bericht interessant? Plaats dan jouw reactie of schrijf je in op de RSS feed.

Reactie Plaatsen