Pukkelpop – het verslag

Posted at 20 augustus 2007 // muzikaal

Zoals aangekondigd, was ik zaterdag terug te vinden op de op sommige plaatsen behoorlijk stinkende festivalweide van Pukkelpop, en zoals beloofd: m’n verslag! Van m’n oorspronkelijke schema is niet veel overgebleven, maar bijpraten met oude vrienden kan ook leuk zijn, natuurlijk!

Tijdens de vroege namiddag had de affiche ook niet echt veel te bieden: The Rakes waren degelijk maar meer ook niet, New Young Pony Club wist niet het feestje te bouwen dat men van zo’n muziek verwacht en Monica Electronica speelde te veel met de clichés om boeiend te zijn.

De eerste band die me echt wist te boeien was tot m’n eigen verbazing The Streets: omringd door een degelijke live band bouwde Mike Skinner bouwde complexloos een dwaas feestje! Bovendien, iemand die het lef heeft een melige song als Dry Your Eyes binnen het o-zo-coole Britse hiphop, dubstep, whatever milieu uit te brengen, is sowieso onweerstaanbaar!

Kings of Leon waren daarna aan de beurt: met hun korte haren zagen ze er heel wat frisser uit dan op Rock Werchter, maar ze klonken wel wat vermoeider, hoewel ze naar het schijnt al een tijdje niet meer gespeeld hadden – misschien hadden ze gewoon wat opwarming nodig, maar het duurde tot het slot vooraleer ze me te pakken hadden: geweldige songs zoals Knocked Up en Charmer zullen daar ook wel voor iets tussen zitten. Toch weer een fijn optreden van deze oerrockers! ;-)

Na de innerlijke mens weer wat versterkt te hebben – u mag zelf aanvullen waarmee ;-) – was het tijd voor LCD Soundsystem: wegens concurrentie met de Chemical Brothers moeten missen op Rock Werchter, en misschien was het wel een verkeerde keuze … James Murphy en de zijnen legden de lat hoog … het duurde even voor ze op snelheid zaten, maar de climax tijdens Tribulations en het venijnige Yeah, met tussenin de vuige punkrock van Movement, was geniaal, en de bis met New York I Love You gewoonweg ontroerend! Naar ‘t schijnt heeft LCD Soundsystem al straffer gespeeld in de Marquee op Pukkelpop, maar dit was toch al behoorlijk straf!

afbeelding

Nine Inch Nails klonk en oogde indrukwekkend, maar na ongeveer een half uur trok ik alweer richting Marquee om m’n rockhelden Sonic Youth een live versie van Daydream Nation te horen opvoeren! Sonic Youth ziet er al jaren hetzelfde uit: Thurston Moore met het eeuwige witte hemd en de jaren nog steeds voor de ogen – Kim Gordon, centraal op het podium, mooi, sexy en cool – Lee Ranaldo. Deze bende ouwe zakken bewees wel dat Daydream Nation wel degelijk hun meesterwerk der meesterwerken is, en dat de plaat nog steeds actueel klinkt: ze begonnen een beetje twijfelend met Teenage Riot, maar na de gekende intro van Silver Rocket barstte het gitaargeweld los, en we werden pas uit de trip op de boulevard der nostalgie gehaald door de magische woorden “day dreaming days in a daydream nation” … tussendoor zagen we een echt gitaarduel tussen Moore en Ranaldo, werden gitaren met drumstokken bewerkt, versterkers als instrument gebruikt en speelden ze heel wat jonge hipsters naar huis! Conclusie: schitterend concert van een band die al jaren met dezelfde kernleden speelt, elkaar perfect aanvoelend!

De bis van Sonic Youth heb ik naast mij laten liggen om niets van Tool te moeten missen … beginnen die pipo’s er toch wel geen kwartier te laat aan zeker … maar goed: Tool stelt zeden teleur, en hun passage op Pukkelpop was daar geen uitzondering op – er werd ook niets minder verwacht: eindelijk kregen ze op een festival wat ze verdienen, namelijk afsluiten bij nacht! Uit een rode gloed op de schermen doken de bandleden op, en op een in het duister gehuld podium bracht Tool een heerlijke set gevuld met hun meesterlijke, duistere en geheel unieke metalvariant – veel verschilde de show niet met wat ze eind 2006 in Vorst lieten horen, al stond ditmaal wel een pareltje van op Undertow op de setlist: Flood! Machtig!

Pukkelpop 2007: het was een aangenaam weerzien na vijf jaren afwezigheid, het voelde zelfs een beetje als thuiskomen! De affiche op zaterdag was sterk, het aanwezige volk aangenaam, en je hebt tenminste nog plaats om rond te lopen op de weide!

Meer over Pukkelpop: Humo – Go for Music – Dominiek – Smintjes – Pietel.


Labels : , , ,

Vind je dit bericht interessant? Plaats dan jouw reactie of schrijf je in op de RSS feed.

Reactie Plaatsen